Jesień dwu premier

Hej, hej, mili Czytelnicy,

ci, którzy już wróciliście z letnich wojaży i ci, którzy jeszcze wykorzystujecie ostatnie dni na wakacyjny wypoczynek, i ci, którzy zostaliście w domach – witam Was po przerwie, jakże krótkiej! Ledwo się pożegnaliśmy, już znów jesień za pasem.

Ale i jesień bywa przyjemna (ja osobiście jestem jej wielbicielką!) – zwykle też przynosi plony, mniej lub bardziej obfite.

Tak jak obiecałam, wracam do Was z nowymi książkami, które zapowiadałam już wcześniej – teraz jednak znam już dokładne daty ich premiery i spieszę Was o tym powiadomić.

 

PREMIERA NR 1 – W ZASZCZYTNYM TOWARZYSTWIE

 

Pierwsza z nich to książka trochę moja, trochę nie moja, o czym większość z Was już wie: „Ballady i romanse” Adama Mickiewicza z moimi komentarzami i ze wspaniałymi ilustracjami Marianny Sztymy.

 

 

Książkę wyda ART Egmont, a pojawi się ona w sprzedaży 11 PAŹDZIERNIKA. W stosownym czasie napiszę Wam o niej jeszcze nieco więcej – dojrzewałam do jej napisania dość długo, a pomysł na nią nosiłam w głowie od lat.

Tu jeszcze możecie zerknąć na środek – taka będzie:

 

 

Piękna, prawda?

Każdemu utworowi towarzyszą przypisy i kilka stron komentarza-gawędy, który dotyczy nie tylko danej ballady, ale też czasów, w których powstała, obyczajów, ludzi – w tym także Adama Mickiewicza – i różnych innych spraw.

Mam wielką nadzieję, że moje objaśnienia pomogą zrozumieć i polubić „Ballady i romanse” tym młodym czytelnikom, którzy do tej pory mieli z tym trudności – bo dla nich przede wszystkim je napisałam.

 

 

PREMIERA NR 2 – RÓWNIEŻ W ZASZCZYTNYM TOWARZYSTWIE

 

Zaraz po tej pierwszej premierze, bo w niespełna miesiąc później, a dokładnie 6 LISTOPADA, trafi do księgarń druga książka, wydana przez Akapit Press i tym razem w stu procentach napisana przeze mnie, bez udziału któregokolwiek z wieszczów 😉

 

 

„Złota gwiazdka”, bo o niej mowa, to kontynuacja „Srebrnego dzwoneczka” – opowiastka o młodszym bracie znanej Wam Marysi, Antku, który tutaj ma już dziewięć lat! Ma też nowego braciszka. Ten ostatni fakt wnosi wiele nowego do życia Antka i komplikuje mnóstwo spraw, które do tej pory wydawały się całkiem oczywiste i ustalone raz na zawsze.

Każdy, kto ma młodsze rodzeństwo, powinien doskonale zrozumieć burzę uczuć w młodziutkim sercu naszego bohatera 😉

Książkę zdobić będą piękne ilustracje Mamy MM – tj. Małgorzaty Musierowicz. Ujrzycie na nich zimę taką, o jakiej marzy każde dziecko:

 

 

Obu premierom będą towarzyszyły różne spotkania i akcje promocyjne – oczywiście o wszystkich będę Was informowała na bieżąco. Śledźcie moją stronę – tu i na Facebooku. Może uda nam się spotkać osobiście! Bardzo bym chciała.

 

No i zdradzę Wam jeszcze, że to nie koniec premier w tym roku szkolnym – bo na wiosnę pojawi się kolejna książka… Ale o tym – kiedy indziej. Do wiosny jeszcze trochę czasu…

 

Teraz ściskam Was mocno, a za tych, którzy w przyszły poniedziałek wracają do szkoły, trzymam mocno kciuki. Będzie dobrze! Jak zawsze 😉

 

Wakacje!!!

Mili Czytelnicy,

nadszedł znów ten upragniony dzień!

 

 

Wszystkim Wam życzę pięknych, szczęśliwych i niezapomnianych wakacji!

Poznawania nowych miejsc i powrotów do miejsc dawno oswojonych; spotykania nowych przyjaciół i odnawiania starych przyjaźni; wspaniałych krajobrazów, wielu radosnych chwil, fascynujących lektur – i przede wszystkim odpoczynku, żeby nowych sił starczyło potem na długo!

Ściskam Was bardzo mocno i wracam już we wrześniu, a wraz ze mną – nowe książki 🙂

Trzymajcie się!

 

Zajawka

Ha!
Zatem jeszcze przed wakacjami z radością przedstawiam Wam kolejną, znów bardziej konkretną zajawkę tego, co wydarzy się po wakacjach!

Książka to moja – nie moja.

Mój był pomysł, do którego przymierzałam się od wielu lat.
Moje są komentarze do tekstu głównego.

Ale tekst główny należy do Adama Mickiewicza.

A wspaniała, niedosłowna, nastrojowa oprawa graficzna jest dziełem Marianny Sztymy.

Uchylam więc rąbka, rąbeczka – i zapraszam na rzut oka na moje biurko. Oto właśnie widzicie na monitorze (nie swoim, lecz moim) wstępny skład „Ballad i romansów” Adama Mickiewicza.

 

 

Właśnie skończyłam korektę i po raz kolejny (i z pewnością nie ostatni) napawam się zachwycającymi ilustracjami, których w tej książce będzie mnóstwo!

 

 

Premiera w październiku.
Wydawnictwo ART Egmont.

Nie mogę się doczekać!

Mała fotorelacja (jednak)

Drodzy Czytelnicy (a zwłaszcza miła Aleksandro),

na życzenie publikuję kilka zdjęć i krótką relację z mojej podróży „Z książką na walizkach”.

 

 

Przy okazji składam dodatkowe i być może najważniejsze podziękowania:

  • dla p. Jerzego Kumiegi i p. Katarzyny Kujawy z Dolnośląskiej Biblioteki Publicznej im. T. Mikulskiego we Wrocławiu – za perfekcyjne opracowanie tras, programu i pozostałych spraw logistyczno-strategicznych oraz
  • dla ekipy (przeważnie jednoosobowej 😉 ) z Wydawnictwa Akapit Press – za wsparcie, niezawodność i pomoc na każdym kilometrze trasy.

 

Spotkania w tej edycji „Z książką na walizkach” odbywały się pod hasłem „Polska na szóstkę” – dlatego na spotkaniach postanowiłam rozmawiać z uczestnikami nie tylko o mojej pracy i książkach, ale też o tworzywie, którym się posługuję, czyli: o języku polskim. Temat chwycił, a efekty naszych rozmów były ciekawe i niekiedy zaskakujące 🙂

Moja wędrówka po kolejnych bibliotekach zaczęła się od Żórawiny – miejscowości położonej pod Wrocławiem. Tam spotkałam się z dziećmi z klas III (o ile mnie pamięć nie myli). Rozmowa szła nam wartko, jednego chłopca udało mi się nawet wprawić w osłupienie (kiedy to na pytanie pewnej dziewczynki odpowiedziałam, że pisząc pierwszą książkę osiem lat temu, miałam prawie trzydzieści lat). Niestety nie mam zdjęć z Żórawiny.

Punkt kolejny: Domaniów – pierwsze spóźnienie i bardzo miłe spotkanie w kameralnych warunkach. Ciekawe rozmowy z uczestnikami i kilka zdjęć:

 

 

 

 

I ostatnie spotkanie pierwszego dnia podróży: Wiązów.

Tutaj przybyli gimnazjaliści – i choć w pierwszej chwili wydawało mi się, że moje książki mogą ich nie zainteresować (za poważni!), ostatecznie udało nam się nawiązać ciekawą rozmowę o języku, pisaniu i związanych z nim trudnościach, o czytaniu i (jak wszędzie) o dziwnych oraz śmiesznych słowach (to był udany punkt!).

 


 

Kolejny dzień, jak to zwykle bywa, przyniósł kolejne wyzwania 😉

Od rana gościłam w Strzelinie, gdzie odbyło się przemiłe spotkanie z szóstoklasistami. Dużo śmiechu, dużo rozmów, ciekawe pytania i ogólnie – dobra zabawa 🙂

 

 

 

 

 

 

Kolejne spotkanie w Przewornie (nieudokumentowane, niestety), gdzie dotarliśmy (spóźnienie!), jadąc ulicą obok cyrku, a potem pod prąd i po skarpie (!), i gdzie udało mi się wspólnie z uczestnikami stworzyć zaskakująco długą listę onomatopei. Uczestnicy rozkręcili się tak, że nie nadążałam z pisaniem, za to dostałam chrypki 😉

I na koniec – Ciepłowody, gdzie czekała na mnie grupa przedszkolaków. Tu rozmawialiśmy głównie o wakacjach i dziwnych przygodach (na bazie „Srebrnego dzwoneczka”). Urzekła mnie przygoda w lesie, opowiedziana przez jedną z dziewczynek. Dziewczynka była jeszcze mała i nie wszystkie słowa wypowiadała wyraźnie, stąd (między innymi) enigmatyczna historyjka:

 

Dziewczynka: Proszę pani, a ja znalazłam w lesie małe zwierzątko!

Ja: Jakie?

D: Wyglądało jak suf!

Ja: ?

D: Jak suf!

Ja: Jak sowa?

D: Nie, jak suf!

Pani bibliotekarka (przychodzi z pomocą): Jak żółw!

D: Tak, jak suf!

Ja: Jakie było duże?

D: O-o… takie! (pokazuje rączkami na wysokość mniej więcej szklanki).

Ja: Miało skorupę?

D: Nie, nie!

Ja: A co miało?

D: Ogonek.

Ja: Długi?

D: Nie, krótki!

Ja: I nie miało skorupy?

D: Nie, tylko futerko!

Ja (skonsternowana): I wyglądało jak żółw?

D: Tak!

Ja: A futerko w jakim kolorze?

D: Pomarańczowe!

Ja: To może to była wiewiórka?

Dzieci (chórem): Nie! Przecież wiewiórka ma długi ogon!

Ja: Rzeczywiście… (???!?)

 

Oto i zagadka. Jakie zwierzątko znalazła w lesie dziewczynka?

Ja nie wiem, a Wy?

 

Na koniec odbył się wspaniały finał w Wałbrzychu – z niego nie mam już zdjęć, ale było wspaniale. Barwny korowód przeprowadził nas, wszystkich autorów, wydawców, bibliotekarzy, nauczycieli, rodziców i – przede wszystkim – dzieci na wałbrzyski rynek, gdzie działo się dużo, długo i głośno 🙂

Zostało mnóstwo miłych wspomnień i wielka ochota, żeby wrócić – tym razem na inny, choć też dolnośląski, szlak bibliotek 🙂

Może za rok się uda…?

 

 

Dokumentację zawdzięczam:

Centrum Kultury i Czytelnictwa Gminy Domaniów
Gminnej Bibliotece Publicznej w Wiązowie 
Miejskiej i Gminnej Bibliotece Publicznej im. ks. J Twardowskiego w Strzelinie

Publicznej Szkole Podstawowej nr 5 im. Bolka I Świdnickiego w Strzelinie
Gminnej Bibliotece Publicznej w Ciepłowodach

Na drogach i bezdrożach Dolnego Śląska

Byłam na Dolnym Śląsku!

Jak wiecie, miałam ambitny plan, żeby relacjonować przygodę „z książką na walizkach” (patrz TUTAJ) dzień po dniu – ale tempo wydarzeń było takie, że po prostu (wierzcie lub nie) nie było kiedy!

Jeździliśmy więc po drogach, dróżkach i bezdrożach Dolnego Śląska, odwiedzając kolejne ładne, ciekawe, mniejsze i większe miejscowości oraz tamtejsze biblioteki, i spotykając się z licznymi miłymi Czytelnikami i Bibliotekarzami. (Nawiasem mówiąc, koniecznie muszę tam wrócić. Ilość miejsc, które powinno się na Dolnym Śląsku zwiedzić i obejrzeć albo wręcz się nimi zachwycić, jest niebywała!)

Wszystkim bibliotekom, w których gościłam przez dwa z czterech dni podróży: w Żórawinie, Domaniowie, Wiązowie, Strzelinie, Przewornie i Ciepłowodach, dziękuję za niezwykle miłe i ciepłe przyjęcie, uczestnikom spotkań – za współpracę i dużo dobrej zabawy, Paniom Bibliotekarkom za uśmiech i życzliwość.

Relacji zatem nie ma, ale podzielę się z Wami chociaż zdjęciem – przez takie okolice tam się jeździ! I taką serpentyną, z takim ślicznym widokiem, zmierzaliśmy po ostatnim spotkaniu w stronę Wałbrzycha, na wielki finał XV edycji akcji „Z książką na walizkach”. Przyznam, że chwilami czułam się jak na wakacjach!

 

 

Bo też wakacje w rzeczy samej już się czają za rogiem.

Choć oczywiście niektórzy z nas i tak będą pracować. Ja na przykład mam taki zamiar (choć oczywiście nie przez całe lato!).

A tymczasem pozdrawiam Was słonecznie, życząc cierpliwości (bo jeszcze tylko dwa tygodnie! Odliczanie czas zacząć!).